مقایسه اثر کپسول پیاسکلدین و پلاسبو در درمان پریودنتیت مزمن بعد از فاز اول درمان بیماری پریودنتال

M Tavakoli, E Vaziri, M Mehdizadeh, J Yaghini, محمد توکلی, الهام وزیری, مژده مهدی‌زاده, جابر یقینی

چکیده


چکیده

مقدمه: پیاسکلدین یکی از داروهایی است که می‌تواند علائم بیماری پریودنتال را تخفیف دهد. هدف از این مطالعه بررسی اثرات کلینیکی این دارو در درمان پریودنتیت مزمن بود.

مواد و روش‌ها: 24 بیمار مبتلا به پریودنتیت مزمن به طور تصادفی به دو گروه 12 نفری تقسیم شدند و شاخص‌های کلینیکی و رادیوگرافیکی شاملProbing Pocket Depth
(PPD)،Bleeding index (BI)، Plaque Index (PI)، Clinical Attachment level (CAL) و دانسیته‌ی استخوان‌های اسفنجی و متراکم در آنها اندازه‌گیری شد. سپس برای همه فاز I درمان انجام گرفت و برای افراد گروه مورد، کپسول پیاسکلدین300 میلی‌گرم 1 بار در روز و برای افراد گروه شاهد پلاسبو 1 بار در روز به مدت 6 ماه تجویز شد. بیماران در جلسات فراخوانی در فواصل 1، 2، 4 و 6 ماه جهت ثبت شاخص‌های مذکور مورد معاینه قرار گرفتند. در نهایت داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS و آزمون t زوج مورد آنالیز آماری قرار گرفت.

یافته‌ها: مقدار متوسط شاخص‌های CAL، PPD، BI، PI و تراکم استخوان اسفنجی و متراکم در دو گروه مورد و شاهد بعد از 6 ماه تفاوت معنی‌داری نداشت (به ترتیب 013/0 p value =، 089/0 p value =، 861/0 p value =، 134/0p value =، 485/p value =، 864/0 p value =).

نتیجه‌گیری: نتایج به دست آمده از این مطالعه استفاده از پیاسکلدین را در درمان پریودنتیت مزمن توجیه نمی‌کند، اما با توجه به تأکید مطالعات دیگر به تأثیر و کارایی این داروی خوراکی در درمان پریودنتیت واستئوآرتریت، انجام مطالعات بیشتر در این باره پیشنهاد می‌گردد.

كليد واژه‌ها: پریودنتیت مزمن، پیاسکلدین، پلاک، عمق پروبینگ، سطح اتصال کلینیکی، دانسیته استخوان


تمام متن: PDF XML

ارجاعات

  • در حال حاضر ارجاعی نیست.


Creative Commons License
کار حاضر تحت لیسانس Creative Commons Attribution 3.0 میباشد.